
Bazen kötü bir işe girersin.
Geçici olduğunu bilirsin. Birkaç ay sonra bitecektir. Bir çıkış tarihi vardır. Takvimde işaretlenmiş bir son vardır.
Ama yine de sabah uyandığında tek düşündüğün şey şudur:
“Bugün de geçecek.”
Ve garip bir şekilde, günlerin geçmesini istemekle kalmazsın; bazen hayatın kendisinin hızlanmasını istersin. Sanki o günler senin hayatından sayılmıyormuş gibi. Sanki gerçek hayat, ancak sevdiğin şeyler başladığında yeniden devam edecekmiş gibi.
Ama o günlerde de yaşayan sendin.
O sıkıcı masada oturan, o işe giden, o saati bekleyen, o yorgunlukla eve dönen kişi de sendin. O anlarda hayat senden geçici olarak vazgeçmiş değildi. Sadece sana sunduğu biçim, senin seçtiğin biçim değildi.
Belki de en büyük yanılgılarımızdan biri şu:
Hayatımızı sadece sevdiğimiz anlardan oluşan bir şey sanıyoruz.
Sanki güzel olmayan deneyimler, yanlışlıkla karışmış parçalar. Sanki onları çıkarabilirsek geriye “asıl hayatımız” kalacak.
Ama hayat böyle çalışmıyor.
En sevdiğin kazağını düşün.
Üzerinde çıkmayan bir leke var. Belki küçük bir yırtık. İlk fark ettiğinde gözün artık sadece orayı görür. Kazağın hâlâ sıcak tuttuğunu, hâlâ sana ait olduğunu, hâlâ giyilebilir olduğunu unutursun.
Bir noktadan sonra o leke, kazağın tamamı olur.
İnsan da bazen kendisine böyle bakar.
Bir olay olur.
Bir kayıp. Bir korku. Çocuklukta yaşanmış bir an. Değiştiremeyeceğin bir geçmiş parçası.
Sonra fark etmeden bütün varlığını onun etrafında tanımlamaya başlarsın. O şey hayatında bir yer kaplamakla kalmaz; hayatının tamamını açıklayan bir şeye dönüşür.
Bir iz, bütün yüzün olur.
Bir yara, bütün bedenin olur.
Bir yağmurda üşüdüğün için yıllar sonra gökyüzünden nefret etmeye başlamak gibidir bu.
Yağmur bir kere canını yakmıştır ve sen bir daha ıslanmamak için kendini kuraklığa mahkûm edersin.
Bazen insan acıdan kaçarken, acının kendisinden daha büyük bir kayıp yaratır.
Çünkü yaşamla aramızda garip bir anlaşma vardır.
Onu tamamen kontrol edemeyiz.
Bize ne geleceğini seçemeyiz. Hangi rüzgârın eseceğini, hangi mevsimin erken geleceğini, hangi olayın kapımızı çalacağını belirleyemeyiz.
Ama gelen her şeyi reddetmeye çalıştığımızda, hayatın kendisiyle savaşmaya başlarız.
Rüzgâra karşı kılıç sallayan biri gibi.
Ortada bir düşman yoktur. Sadece hareket eden bir şey vardır.
Bir ağacın büyümesi gibi. Bir nehrin kendi yolunu bulması gibi. Bir canlının dünyaya gelip kendi ağırlığını taşımaya başlaması gibi.
Hayat bazen bize danışmadan olur.
Belki de olgunlaşmak, başımıza gelen her şeyi sevmeyi öğrenmek değildir.
Belki bazı şeyleri sevmeyeceğimizi kabul edip yine de onların bizim hikâyemizin dışında olmadığını anlayabilmektir.
Çünkü yaşadığımız hiçbir şey hayatımızın lekesi değildir aslında.
Leke de kumaşın parçasıdır.
Yırtık da.
Onarılan yerler de.
Bizi biz yapan şey sadece tertemiz kalan bölümlerimiz değildir.
Bazen en çok saklamak istediğimiz izler, en uzun süre bizimle kalan yerlerdir.
Ve belki bütün mesele kazağı kusursuz hâle getirmek değil,
onun hâlâ bizi sıcak tutmasına izin vermektir.
Yazı benim için kendimi ve dünyayı anlamanın bir yolu. Denemeler ve düşünceler üzerinden kimliğin, dilin ve değişimin izini sürüyorum; bizi gerçekten dönüştüren küçük anların peşinden gidiyorum. Bir sonraki cümle, belki seni çağırıyordur; o yüzden arada geri dön, kelimeler bazen sadece doğru kişiyi bekler, anlaşılmak için.
Bağlı kalın — yeni yazılar ve düşünceler için bültenime abone olun.