Uykum geliyor, uyumalıyım.
Neler kaçıracaksın, sana anlatmalıyım.
Uykumu kaçıracaksın. (Sus!) Düşümü dağıtacaksın.
Uyursan hayatı kaçıracaksın. Dününü arayacaksın.
Ya kaçtığın şeyleri göreceksen rüyanda!
Ya gördüğüm şeylerden kaçacaksam! (Kim bilir?)
Rüyanda görebileceğin bir düşün, güzelliğini bir düşün.
Ben uyuyayım, bu tuzaklara siz düşün.
Belki şimdi de bir uykudasın, bu da senin düşün.
Gerçekle gerçek arasında, geceyi sabaha vardıran bir düşüş.
(Sadece uyumak istiyorum. Sus!)
Düşünde gördüğün bir düşüş.
Düşerken gördüğün bir düş.
Gecenin dibinde sabah.
Sonsuz aynanın önünde sen, ucunda sen, içinde sen.
Gününde, gecende, düşünde, düşüşünde, yalnız bir hâlde, yalnızca sen.
Yalnızlığı seçtin. Uyku dedin.
(Oysa) Rüyalar çoğul, kâbuslar kimsesiz (tekil), sen yalnız, yalnızca sen.
Kaçtığın yerle vardığın yer aynı.
Kayboluş bu. Kontrolsüzce düşüş. Bilinmezlik ve sen.
Yalnız başına, yalnızca sen.
Paragraf sonuyla satır başı arasındaki düşüş. Son nokta.
(Nokta) Dibe vuruş, noktayı gördün. Bitti. (Ölüm)
Yalnızca, sonsuzca, sen.
Yazı benim için kendimi ve dünyayı anlamanın bir yolu. Denemeler ve düşünceler üzerinden kimliğin, dilin ve değişimin izini sürüyorum; bizi gerçekten dönüştüren küçük anların peşinden gidiyorum. Bir sonraki cümle, belki seni çağırıyordur; o yüzden arada geri dön, kelimeler bazen sadece doğru kişiyi bekler, anlaşılmak için.
Bağlı kalın — yeni yazılar ve düşünceler için bültenime abone olun.